قوانینی که برای محافظ دستان وجود دارد، به طور کلی به دسته های گوناگونی تقسیم می شود که در ادامه به بررسی هر یک می پردازیم. کاربران هنگام انتخاب دستکش ایمنی باید به اطلاعات درج شده ای که بر روی نشان استاندارد وجود دارد، دقت کنند تا نوع کاربری آن را متوجه شوند و به سطح ایمنی محصول مورد نظر خود که بر اساس آزمایش های خاصی صورت گرفته است، پی ببرند.


تقسیم بندی استاندارد ها بر اساس کاربری هر دستکش ایمنی

1.برای بررسی، اندازه گیری و همچنین ارزیابی میزان انتقال ارتعاش و لرزش از دستکش به کف دست اشخاص، قوانین EN ISO 10819 وجود دارد.
2.استانداردی به نام EN374 وجود دارد که به بررسی میزان مقاومت در برابر میکروارگانیسم ها و همچنین مواد شیمیایی می پردازد.
3.به منظور بررسی میزان مقاومت این محافظ ها برای دستان در برابر خطر های مکانیکی، قوانینی وجود دارد که نام آن EN388 است.
4.میزان مقاومت در برابر حرارت باید مشخص گردد که تا چه میزان تحمل دارد که انواع درجه حرارت ها را تحمل کند، برای بررسی این مورد استاندارد EN407 به وجود آمده است.
5.قوانینی وجود دارد که الزامات عمومی مربوط به هر دستکش را مورد بررسی قرار می دهد و به استاندارد EN420 معروف است.
6.افرادی که در معرض آلودگی های ناشی از رادیواکتیو و اشعه های یونیزان هستند، باید از محافظ هایی برای دستان خود استفاده کنند که بر اساس قوانین EN421 ساخته و طراحی شده باشد.
7.استاندارد EN455 در مورد دستکش های یک بار مصرف پزشکی می باشد که به باید به خوبی در برابر میکروب و آلودگی محافظ دست باشد.
8.دستکش باید به خوبی در برابر سرما از دست مراقبت کند که افراد به راحتی بتوانند به کار خود مشغول شوند. پس باید حتما بر اساس استاندارد EN511 ساخته و وارد بازار شوند.
9.آتش نشانان در معرض ارتباط مستقیم با آتش هستند، بنابراین باید به خوبی از دست های خود مراقبت کنند، دستکش های آنان باید بر اساس قوانین EN659 طراحی شده باشد.
10.معیارهای خاصی برای انتخاب محافظ های ایمنی دست وجود دارد و باید کاملا سلامت کاربران را تضمین کند که این مورد را استاندارد ANSI105-2011 مشخص می کند.